AB INTUS

Είδαμε, στο Studio Μαυρομιχάλη, την παράσταση Νεκρή φύση σε χαντάκι του Ιταλού Φάουστο Παραβιντίνο,   σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή. Μια νέα κοπέλα βρίσκεται νεκρή σε ένα χαντάκι, στο πλάι ενός δρόμου. Αιτία θανάτου: άγριο ξυλοκόπημα.  Ο αστυνομικός διευθυντής είναι αποφασισμένος να βρει τον ένοχο.  Το έργο παρουσιάζεται με μορφή θεατρού ντοκουμέντο. Μέσα από τις αφηγήσεις του αστυνόμου, της μάνας, του φίλου της κοπέλας και άλλων εμπλεκόμενων, ξεδιπλώνεται το δράμα, πίσω από το πτώμα. Πως είναι δυνατόν μέσα από καθημερινά “απλά” πράγματα, να προκύψει τόσος πόνος; Γιατί η διασκέδαση μπορεί να γίνει τρομακτική και γιατί η αγάπη μπορεί να οδηγήσει σε πολύ μεγάλα εγκλήματα; Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης υπάρχει ζωντανή μουσική και οι ηθοποιοι παίζουν μουσικά όργανα και συχνά τραγουδούν. Ο Φώτης Μακρής στο ρόλο του αποστασιοποιημένου ωστόσο ευαίσθητου αστυνομικού, υποβάλει με τη παρουσία του και δίνει τον τόνο σε όλη τη παράσταση. Λιτή, χωρίς άσκοπες κραυγές, διεγείρει τα ...

 Η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα Ab Intus, ανέβασε τον Δεκέμβριο του 2025 το θεατρικό έργο "Το Πλυντήριο του Θανάση Τριαρίδη.  Αυτό το δυστοπικό θρίλερ,   που το έγραψε μέσα στην καραντίνα, σε μια περίοδο που κανείς μας δεν μπορούσε να πιστέψει πριν από χρόνια ότι θα μπορούσε να συμβεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, μοιάζει πολύ μακρινό, αλλά έχει πολλά στοιχεία του παρόντος.  Όλοι μας είμαστε, μέσα από τη σιωπή και την υπακοή , συνένοχοι στις δολοφονίες και στις γενοκτονίες. Πόσο εύκολα ξεχνάμε όσα τραγικά συμβαίνουν; Πόλεμοι με στόχο την εθνοκάθαρση και την τόνωση της πολεμικής βιομηχανίας, πολυπρόσωπα ναυάγια με πρόσφυγες, γυναικοκτονίες, εγκλήματα που η αιτία τους είναι η κρατική αδιαφορία και  το ένα κακό ωθεί το προηγούμενο στη λήθη.  Συνηθίζουμε το κακό; Ή, δημιουργούμε άμυνες γιατί αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι;  Πόση δυστοπία μπορεί να αντέξει και να ανεχθεί ο άνθρωπος; Και το κρισιμότερο ερώτημα: σε τι κόσμο ζούμε; πού πάει η α...

 Με τον ερχομό του νέου έτους παρακολουθήσαμε στο θέατρο  "Κνωσός" μια ευφυή, πολιτική παράσταση: "Ο εχθρός του λαού"!  Η σκηνοθεσία και η διασκευή του έργου του Ίψεν (συγγραφή το 1882), έγινε από τον σπουδαίο Τόμας Οστερμάιερ!  Άρτια η σκηνοθεσία, εμπλουτισμένη και με τη διάδραση του κοινού. Προς το τέλος της παράστασης, ανάβουν τα φώτα της πλατείας, καταργώντας τον “τέταρτο τοίχο” και κάποιοι θεατές παίρνουν το λόγο σε μια λαϊκή συνέλευση (παράσταση), δια ανατάσεως των χειρών και καταθέτουν τις απόψεις τους στο δίλημμα οικολογία/δημόσια υγεία – οικονομικά/πολιτικά συμφέροντα.  Με εύστοχο κι έξυπνο τρόπο το κλασικό ιψενικό κείμενο, με κυρίαρχο το διαχρονικό θέμα της απόκρυψης ή μη της αλήθειας μεταφέρεται και στο σήμερα, με αναφορές περί πανδημίας, μέσων κοινωνικής δικτύωσης κ.α.  Οι ερμηνείες όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών ήταν εξαιρετικές, ρεαλιστικές και καθ’ όλα άψογες. To σκηνικό ήταν λιτό με διάφορες λέξεις γραμμένες με κιμωλία στους τοίχους, που σβήν...

Το λογοτεχνικό διαμάντι των 95 σελίδων, “Στόµα γεµάτο χώµα” , του Σερβοκροάτη συγγραφέα Μπράνιµιρ Στσεπάνοβιτς (1937-2020), είναι ένα μικρό, αλλά δυνατό και πυκνό σε νοήματα βιβλίο, που  κυκλοφόρησε το 1974!  Σε μιά παράλληλη λυρική αφήγηση – στη δεύτερη αφήγηση χρησιμοποιούνται πλάγια στοιχεία που διευκολύνουν την ανάγνωση, εξελίσσεται η υπόθεση της ιστορίας, που διαδραματίζεται στα παρθένα βουνά του Μαυροβουνίου, της τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας.  Ένας 45χρονος χημικός μηχανικός, μαθαίνει πως του αποµένουν μόλις λίγοι μήνες ζωής και αποφασίζει να επιστρέψει στη γενέτειρά του στο Μαυροβούνιο, για να πεθάνει, επιλέγοντας ο ίδιος να δώσει τέλος στη ζωή του. Πασχίζοντας ενοχλημένος να αποφύγει κάθε ανθρώπινη παρουσία, επιλέγει αυθόρμητα να κατέβει από το τρένο σ’ έναν παραμεθόριο σταθμό κι από κει, ξεκινάει πεζή ένα ταξίδι στο δάσος, στις αχανείς εκτάσεις του βουνού της παιδικής του ηλικίας. Ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, χωρίς προοπτική, μιάς και δεν υπάρχει κανένας να τον π...

  Ένα απομονωμένο νησί της Ιρλανδίας, οι λιγοστοί κάτοικοι, δύο ξένοι, ένας ζωγράφος και ένας γλωσσολόγος, ένα καλοκαίρι, το 1979 Μοναδική ποιητική γραφή, κοφτοί, σύντομοι διάλογοι, χωρίς τίποτε το περιττό.   Η αποικιοκρατική αντίληψη σαν προσωπικός τρόπος συμπεριφοράς χωρίς καν το υποκείμενο να έχει επίγνωση (όχι ότι αυτό τον απαλάσσει) Η συμπεριφορά του άγγλου ζωγράφου Λόυντ στον δεκαπεντάχρονο Τζέιμς    “παίρνω ότι έχεις να μου δώσεις (πως πρέπει να ζωγραφίσω την θάλασσα, πως είναι το κεφάλι του γλάρου), ακόμα και το όραμα σου, την “ιδέα” σου, χωρίς τύψεις. Χωρίς καν μια δεύτερη σκέψη. Για κάποιο λόγο το “δικαιούμαι” . Επειδή είμαι πιο σημαντικός από σένα; Επειδή πρέπει επιτέλους να κερδίσω τον εραστή της γυναίκας μου; Επειδή σε βλέπω σαν ένα ψαρά;Επειδή δεν με ενδιαφέρει να υπάρχει ένα “επειδή”; Ο Τζέιμς που δεν θέλει να γίνει ψαράς όπως όλοι οι κάτοικοι του νησιού, που δεν θέλει να τον φωνάζουν Σέιμους όπως βαφτίστηκε, που ζωγραφίζει καλύτερα από τον ζω...

Γράφει η Μάνια Μαρκαντώνη Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, παρακολούθησα τη θεατρική παράσταση “Ο Τρόμος του Κροκόδειλου”, με την συγγραφική υπογραφή της βορειοιρλανδής Μέγκαν Τάϊλερ. Είναι ένα καλογραμμένο θεατρικό κείμενο  του 2019. Ένα οργισμένο έργο για δικαιοσύνη, με δυνατούς ρόλους και με άψογη σκηνοθεσία από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. Το έργο τοποθετείται στη Βόρεια Ιρλανδία, το 1989, στην εμπόλεμη εποχή των λεγόμενων “Ταραχών” και φέρνει στη σκηνή δύο αδερφές: την Αλάννα και τη Φιάννα.  Η Φιάννα, είναι μέλος του IRA και πρώην κρατούμενη, καταδικασμένη για εμπρησμό, που κόστισε τη ζωή της μητέρας τους. Επιστρέφει στο πατρικό της, μετά από 11 χρόνια, επειδή έμαθε ότι ο κακοποιητικός πατέρας τους έχει πεθάνει. Όμως δεν είναι αλήθεια. Ο τύραννος, ανάπηρος πια πατέρας είναι εκεί, το μεγάλο ερπετό, που οι δυο  αδελφές μαζί ήρθε η στιγμή να αντιμετωπίσουν. Οι δύο αδερφές διαχειρίζονται το τραύμα της κακοποίησής τους με διαφορετικές αντιδράσεις και μηχανισμούς επιβίωσης. Η Αλάν...