Είδαμε την παράσταση "Το 5ο Βήμα"

 

Είδαμε το 5ο Βήμα  του Ιρλανδού Ντέιβιντ ΄Άιρλαντ  σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Χρυσανθόπουλου με τους Παντελή Δεντάκη και Θανάση Τοκάκη. 

¨Ενας νεαρός αλκοολικός, ο Λούκας, συναντά τακτικά τον “καθοδηγητή” του , ένα μεσήλικα, πρώην αλκοολικό, τον Τζέιμς. Ο Τζέιμς τον στηρίζει στην επίπονη διαδικασία της απεξάρτησης η οποία συνήθως περιλαμβάνει 12 βήματα. Το 5ο είναι αυτό που υποχρεώνει τον εξαρτόμενο να αναζητήσει τα λάθη του, να αποκαλύψει τα μυστικά του, να ομολογήσει ποιους έβλαψε. 

Στη διάρκεια των συναντήσεων , όπου οι δύο άντρες άλλοτε πλησιάζουν ο ένας τον άλλον και άλλοτε απομακρύνονται, άλλοτε επικοινωνούν και άλλοτε διαπληκτίζονται , εκτίθενται “γυμνοί” ο ένας απέναντι στον άλλον. 

Δεν πρόκειται απλά για την εξάρτηση, πρόκειται για την ταυτότητα, για τους ρόλους που καλούμαστε όλοι να επιλέξουμε θέλοντας και μή, για τα οικογενειακά πρότυπα, τον ρόλο του πατέρα, την ενδοοικογενειακή κακοποίηση, την παιδική κακοποίηση, την αποδοχή του εαυτού

Καθώς ο Λούκας ακολουθεί τις οδηγίες του “καθώς πρέπει” καθοδηγητή του, παρεκλίνοντας προς άλλους εθισμούς όπως το πορνό ή η θρησκεία, οι ρόλοι αντιστρέφονται. Οι μάσκες πέφτουν, και οι βεβαιότητες οδηγούνται σε κατάρρευση. 

Το υπέροχο μαύρο χιούμορ και ο σαρκασμός του συγγραφέα , απαλάσσουν το έργο από κάθε διδακτισμό και απαλύνουν την ζοφερότητα των θεμάτων τα οποία αναδεικνύει.  

Το σκηνικό λιτό, ένας χώρος με τα στοιχειώδη –ένα τραπέζι, μερικές καρέκλες, ένα μηχάνημα για αναψυκτικά και καφέδες και σε εμφανές σημείο ένα κάδρο με εναλλασσόμενα τα 12 βήματα που χρειάζεται να κάνει ένας αλκοολικός για να αφήσει πίσω του την εξάρτηση: Ειλικρίνεια, Ελπίδα, Πίστη, Θάρρος, Αλήθεια, Προθυμία, Ταπεινοφροσύνη, Αγάπη, Υπευθυνότητα, Αυτοπειθαρχία, Πνευματική αφύπνιση,  Υπηρεσία. 

Εξαιρετικές ερμηνείες, υπέροχη σκηνοθεσία, πολύ πετυχημένη επιλογή μουσικής.

Συνιστάται ανεπιφύλακτα.

Ανδρομάχη Καραγιαννίδου