Είδαμε την παράσταση "Νεκρή φύση σε χαντάκι"

Είδαμε, στο Studio Μαυρομιχάλη, την παράσταση Νεκρή φύση σε χαντάκι του Ιταλού Φάουστο Παραβιντίνο,   σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή.

Μια νέα κοπέλα βρίσκεται νεκρή σε ένα χαντάκι, στο πλάι ενός δρόμου. Αιτία θανάτου: άγριο ξυλοκόπημα. 

Ο αστυνομικός διευθυντής είναι αποφασισμένος να βρει τον ένοχο. 

Το έργο παρουσιάζεται με μορφή θεατρού ντοκουμέντο. Μέσα από τις αφηγήσεις του αστυνόμου, της μάνας, του φίλου της κοπέλας και άλλων εμπλεκόμενων, ξεδιπλώνεται το δράμα, πίσω από το πτώμα. Πως είναι δυνατόν μέσα από καθημερινά “απλά” πράγματα, να προκύψει τόσος πόνος; Γιατί η διασκέδαση μπορεί να γίνει τρομακτική και γιατί η αγάπη μπορεί να οδηγήσει σε πολύ μεγάλα εγκλήματα;

Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης υπάρχει ζωντανή μουσική και οι ηθοποιοι παίζουν μουσικά όργανα και συχνά τραγουδούν.

Ο Φώτης Μακρής στο ρόλο του αποστασιοποιημένου ωστόσο ευαίσθητου αστυνομικού, υποβάλει με τη παρουσία του και δίνει τον τόνο σε όλη τη παράσταση. Λιτή, χωρίς άσκοπες κραυγές, διεγείρει τα συναισθήματα μας και μας κρατά σε εγρήγορση. 

Η  Στέλλα Κρούσκα, ως μάνα, δίνει μια καθηλωτική ερμηνεία.

Ολοι οι ηθοποιοί, στους εναλλασσόμενους ρόλους τους, είναι εξαιρετικοί. Αφηγούνται και ταυτόχρονα συμμετέχουν στη δράση. Φωνές και επιλογή μουσικής εντάσσονται αρμονικά στο έργο, άλλοτε δημιουργώντας αγωνία και άλλοτε παρέχοντας στους θεατές την απαραίτητη “ανάσα” από τη φόρτιση. 

Στο τέλος της παράστασης ήταν πολύ συγκινητικό ότι έγινε ονομαστική αναφορά σε αληθινές γυναικοκτονίες, που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ήταν συγκλονιστικό με τον τρόπο που αποδόθηκε από όλους τους συντελεστές της παράστασης. 

Φεύγοντας, ως γονείς αναρωτηθήκαμε το πόσο καλά γνωρίζουμε τα ίδια μας τα παιδιά και εάν έχουμε μεταξύ μας χτίσει την εμπιστοσύνη που χρειάζεται. Ως πολίτες, προβληματιστήκαμε που οφείλεται  όλη αυτή η παραβατικότητα και η διαφθορά που υπάρχει στο καπιταλιστικό σύστημα που ζούμε και τι θα πρέπει να κάνουμε για ν’ αλλάξουμε αυτή την κατάσταση. Πρώτα για εμάς, αλλά κυρίως για το μέλλον των παιδιών μας. Πού πάμε;

Συνιστούμε το έργο ανεπιφύλακτα.

Ανδρομάχη Καραγιαννίδου