Είδα την παράσταση, για να έχω μια εμπειρία για το είδος του θεάτρου*. Ήμουν διαβασμενη και προετοιμασμένη, είχα όμως ανησυχία έως ότου ξεκινησει η παράσταση.
Τελικά, η άποψη μου είναι αρνητική.
Ο σκηνοθέτης δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με το θεατή. Περίμενα ανυπόμονα να ολοκληρωθεί η παράσταση, έκλεισα τα μάτια και τα αυτιά μου αρκετές φορές. Οι διάλογοι πολύ περιορισμένοι και χωρίς ουσία.
Λυπήθηκα για τους πολύ καλούς ερμηνευτές ηθοποιούς, που κλήθηκαν να υπηρετήσουν -ομολογουμένως πολύ καλά- μια τέτοια σκηνοθεσία.
Η επανάληψη των ερωτικών σκηνών, στο ίδιο μοτίβο, φυσικά και δεν σοκάρει στην εποχή της εικόνας, αλλά ούτε και μαγεύει, ούτε ανακουφίζει το θεατή, μετά τις γκραν γκινιολ σκηνές.
Το σκηνικό του κήπου μετέφερει στο παραμύθι των πρωτοπλάστων, στον 21ο αιώνα; Έλεος! Τόσο προβλέψιμο.
Η μουσική και ο φωτισμός ανταποκρίνεται πλήρως στις απαιτήσεις του έργου.
Δεν θα πρότεινα την παράσταση.
Ελένη Χ.
Εγώ έζησα μια ιδιαίτερη, πρωτόγνωρη, θεατρική εμπειρία και δεν μετάνιωσα γι’ αυτό.
Ήταν ένα θεατρικό έργο προκλητικό, με ακραία σωματική και ψυχολογική βία. Ήταν κάτι όμως το ξεχωριστό, κάτι το διαφορετικό λόγω και της υπέρμετρης έντασής του. Παράλληλα με την έκδηλη συνεχόμενη βιαιότητα, ένιωσα ότι υπήρχε μια βαθιά κι αληθινή αγάπη σε όλα εκείνα τα άτομα, που ένας απάνθρωπος εξουσιαστής κακοποιούσε σωματικά και ψυχικά. '
Όντως σε κάποια σημεία υπήρξε υπερβολική βία, που δεν πρόσφερε κάτι εκτός από αποτροπιασμό. Οι
ερωτικές, ομοφυλοφιλικές ή ετεροφυλοφιλικές σκηνές ήταν, στη δική μου την εικόνα, αισθησιακές κι όχι βαρετές και απεχθείς.
Οι ηθοποιοί απέδωσαν τους ρόλους τους συγκλονιστικά, όλοι τους, με φοβερά έντονη κινητικότητα, εκδηλώνοντας έτσι περίτεχνα τα συναισθήματά τους. Θεωρώ ότι η κόπωσή τους ήταν μεγάλη, αλλά ακόμα κι όταν ήταν ακίνητοι και αμίλητοι στη σκηνή “έπαιζε η γλώσσα του σώματός τους”, αποκαλύπτοντας τη συναισθηματική τους φόρτιση και την ψυχική τους εξαθλίωση.
Τελικά, σε όλο αυτό το άγριο, σκληρότατο, απάνθρωπο, υπερβολικά κακοποιητικό σκηνικό, η ερωτική, η αδελφική, η αυτοκαταστροφική αγάπη παρουσιάστηκε, για μένα, σαν την μοναδική δύναμη που μπορεί να αντισταθεί στη βία και σε κάθε κακό. Άρα ... να ζούμε ελεύθερα και ν’ αγαπάμε.
Δύσκολο έργο, αλλά αξίζει να το ζήσεις, απλά για να θαυμάσεις αυτούς τους εξαιρετικούς ηθοποιούς, αλλά βασικά και για να εκτιμήσεις, ακόμα περισσότερο, το πόσο σπουδαίο και σημαντικό είναι να αγαπάς και να αγαπιέσαι.
Εγώ πάντως αυτό ένιωσα και εξέλαβα από το χθεσινοβράδινο θεατρικό δρώμενο.
Μάνια Μ.
*Λίγα λόγια για τη Σάρα Κέιν
Η Sarah Kane ήταν από τις πιο επιδραστικές φωνές του βρετανικού θεάτρου των 90s, συνδεδεμένη με το ρεύμα του in-yer-face theatre: ωμή γλώσσα, σκληρές εικόνες και άμεση σύγκρουση με τον θεατή. Έγραψε μόλις πέντε έργα, αλλά άλλαξαν τον τρόπο που παρουσιάζονται στη σκηνή η βία, η επιθυμία και η ψυχική οδύνη.
Το πρώτο της έργο, Blasted (1995), προκάλεσε τεράστιο σκάνδαλο λόγω της ακραίας βίας και της σεξουαλικότητας, όμως σήμερα θεωρείται κλασικό. Στα επόμενα έργα (Phaedra’s Love, Cleansed, Crave, 4.48 Psychosis) η γραφή της γίνεται όλο και πιο ποιητική και αφαιρετική. Δεν την ενδιέφερε ο ρεαλισμός με την παραδοσιακή έννοια· χρησιμοποιούσε ακραίες καταστάσεις για να μιλήσει για αγάπη, εξάρτηση, ταυτότητα και κατάθλιψη.
Το τελευταίο της έργο, 4.48 Psychosis, είναι σχεδόν χωρίς χαρακτήρες και πλοκή — περισσότερο μια σκηνική παρτιτούρα για τη διάλυση του εσωτερικού κόσμου. Παίζεται ακόμη πολύ συχνά, γιατί αφήνει τεράστιο χώρο για σκηνοθετική ερμηνεία και αγγίζει θέματα που παραμένουν επίκαιρα.
Comments
Post a Comment