Posts

Showing posts from January, 2026

Είδαμε την παράσταση "Η πόρνη από πάνω"

Image
Η πόρνη από πάνω, έργο του Αντώνη Τσιπιανιτη, σε σκηνοθεσία του Στ. Πατρώνη. Ερμηνεύει η Κατερίνα Διδασκάλου, για 14η χρόνια, στο θέατρο Νέος Ακάδημος. Το κείμενο, σε πρώτη ανάγνωση θυμίζει προηγούμενες δεκαετίες, όμως θίγει θέματα, όπως η κακοποίηση των γυναικών, τα στερεότυπα, η διαφθορά των αξιωματούχων, ο ρατσισμός. Θέματα διαχρονικά που δυστυχώς απασχολούν το σήμερα. Η σκηνοθεσία λιτή, αφήνεται στην ερμηνευτική χάρη της Κατερίνας Διδασκάλου, που έχει κάνει την Ερατώ δική της υπόθεση. Γεμίζει τη σκηνή και παίζει με τα σκηνικά τόσο ζωντανά, που δίνει την αίσθηση στο θεατή ότι τα πρόσωπα που την καθόρισαν είναι πάνω στη σκηνή. Ελένη Χατζηπέρη

Είδαμε την παράσταση "Νεκρή φύση σε χαντάκι"

Image
Είδαμε, στο Studio Μαυρομιχάλη, την παράσταση Νεκρή φύση σε χαντάκι του Ιταλού Φάουστο Παραβιντίνο,   σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή. Μια νέα κοπέλα βρίσκεται νεκρή σε ένα χαντάκι, στο πλάι ενός δρόμου. Αιτία θανάτου: άγριο ξυλοκόπημα.  Ο αστυνομικός διευθυντής είναι αποφασισμένος να βρει τον ένοχο.  Το έργο παρουσιάζεται με μορφή θεατρού ντοκουμέντο. Μέσα από τις αφηγήσεις του αστυνόμου, της μάνας, του φίλου της κοπέλας και άλλων εμπλεκόμενων, ξεδιπλώνεται το δράμα, πίσω από το πτώμα. Πως είναι δυνατόν μέσα από καθημερινά “απλά” πράγματα, να προκύψει τόσος πόνος; Γιατί η διασκέδαση μπορεί να γίνει τρομακτική και γιατί η αγάπη μπορεί να οδηγήσει σε πολύ μεγάλα εγκλήματα; Σε όλη τη διάρκεια της παράστασης υπάρχει ζωντανή μουσική και οι ηθοποιοι παίζουν μουσικά όργανα και συχνά τραγουδούν. Ο Φώτης Μακρής στο ρόλο του αποστασιοποιημένου ωστόσο ευαίσθητου αστυνομικού, υποβάλει με τη παρουσία του και δίνει τον τόνο σε όλη τη παράσταση. Λιτή, χωρίς άσκοπες κραυγές, διεγείρει τα ...

Το Πλυντήριο του Θανάση Τριαρίδη από την θεατρική ομάδα Ab Intus

Image
 Η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα Ab Intus, ανέβασε τον Δεκέμβριο του 2025 το θεατρικό έργο "Το Πλυντήριο του Θανάση Τριαρίδη.  Αυτό το δυστοπικό θρίλερ,   που το έγραψε μέσα στην καραντίνα, σε μια περίοδο που κανείς μας δεν μπορούσε να πιστέψει πριν από χρόνια ότι θα μπορούσε να συμβεί σε ολόκληρο τον πλανήτη, μοιάζει πολύ μακρινό, αλλά έχει πολλά στοιχεία του παρόντος.  Όλοι μας είμαστε, μέσα από τη σιωπή και την υπακοή , συνένοχοι στις δολοφονίες και στις γενοκτονίες. Πόσο εύκολα ξεχνάμε όσα τραγικά συμβαίνουν; Πόλεμοι με στόχο την εθνοκάθαρση και την τόνωση της πολεμικής βιομηχανίας, πολυπρόσωπα ναυάγια με πρόσφυγες, γυναικοκτονίες, εγκλήματα που η αιτία τους είναι η κρατική αδιαφορία και  το ένα κακό ωθεί το προηγούμενο στη λήθη.  Συνηθίζουμε το κακό; Ή, δημιουργούμε άμυνες γιατί αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι;  Πόση δυστοπία μπορεί να αντέξει και να ανεχθεί ο άνθρωπος; Και το κρισιμότερο ερώτημα: σε τι κόσμο ζούμε; πού πάει η α...

Έίδα την παράσταση "Ο εχθρός του λαού"

Image
 Με τον ερχομό του νέου έτους παρακολουθήσαμε στο θέατρο  "Κνωσός" μια ευφυή, πολιτική παράσταση: "Ο εχθρός του λαού"!  Η σκηνοθεσία και η διασκευή του έργου του Ίψεν (συγγραφή το 1882), έγινε από τον σπουδαίο Τόμας Οστερμάιερ!  Άρτια η σκηνοθεσία, εμπλουτισμένη και με τη διάδραση του κοινού. Προς το τέλος της παράστασης, ανάβουν τα φώτα της πλατείας, καταργώντας τον “τέταρτο τοίχο” και κάποιοι θεατές παίρνουν το λόγο σε μια λαϊκή συνέλευση (παράσταση), δια ανατάσεως των χειρών και καταθέτουν τις απόψεις τους στο δίλημμα οικολογία/δημόσια υγεία – οικονομικά/πολιτικά συμφέροντα.  Με εύστοχο κι έξυπνο τρόπο το κλασικό ιψενικό κείμενο, με κυρίαρχο το διαχρονικό θέμα της απόκρυψης ή μη της αλήθειας μεταφέρεται και στο σήμερα, με αναφορές περί πανδημίας, μέσων κοινωνικής δικτύωσης κ.α.  Οι ερμηνείες όλων ανεξαιρέτως των ηθοποιών ήταν εξαιρετικές, ρεαλιστικές και καθ’ όλα άψογες. To σκηνικό ήταν λιτό με διάφορες λέξεις γραμμένες με κιμωλία στους τοίχους, που σβήν...