Διαβάσαμε το πρώτο μυθιστόρημα για ενήλικες, του
Garrett Carr, Ιρλανδού
που ζει στο Μπελφαστ.
Είναι η ιστορία μιας κοινότητας ενός ψαροχωριού σε μια
περίοδο δυο δεκαετιών (1979-1999) Είναι και η ιστορία μιας οικογένειας αυτής
της κοινότητας. Είναι μια απλή ιστορία.
Ένα πρωί κάποιος βρίσκει ένα μωρό, μέσα σ' ένα βαρέλι που επέπλεε στη
θάλασσα. Το χωριό συγκινείται, ένας ψαράς αποφασίζει να το υιοθετήσει, παρόλο
που έχει ήδη ένα μικρό παιδί. Και τα χρόνια κυλούν...
Τι είναι αυτό λοιπόν που κάνει το βιβλίο τόσο γοητευτικό,
τόσο συγκινητικό;
Σίγουρα είναι το γεγονός ότι μας “μεταφέρει” στο χωριό
αυτό, νιώθουμε τον αέρα του Ατλαντικού, βλέπουμε τις φουρτούνες, μυρίζουμε το
χώμα από τα άγονα χωράφια, μεγαλώνουμε με τους κατοίκους του. Ζούμε σε ένα
κόσμο που σταδιακά μαραζώνει, σβήνει και αντικαθίσταται από το “νέο”, την
“τεχνολογική εξέλιξη”, την παγκοσμιοποίηση. Χάνεται η βαθειά σχέση
αγάπης-σεβασμού προς τη θάλασσα και μαζί με αυτήν, χάνονται και οι άνθρωποι.
Τώρα η αλιεία είναι “επιχείρηση” Και για άλλη μια φορά, οι Ιρλανδοί ακολουθούν
τον γνώριμο δρόμο της ξενιτιάς.
Ο αφηγητής είναι η ίδια η κοινότητα, με τα μικρά της και
τα μεγάλα της. Με την αλληλεγγύη και τη μοχθηρία, τον σεβασμό και το
κουτσομπολιό, την εύκολη αλλαγή της “κοινής γνώμης”.
Ο συγγραφέας έχει την ικανότητα να λέει όμορφα πράγματα,
σοβαρά πράγματα, με ένα ποιητικό λόγο. Οι άνθρωποι δεν είναι λιγομίλητοι από
καπρίτσιο : “ Ο άνεμος του Ατλαντικού μαστίγωνε και παρέσυρε τα λόγια μας,
ώσπου μάθαμε να τα βγάζουμε πέρα χωρίς αυτά” . “ ¨Ετσι δείχναμε ότι λυπόμαστε
για κάτι που είχαμε πει ή κάνει: με το να φερόμαστε παράξενα την επόμενη φορά
που σε συναντούσαμε”.
Σκληρή δουλειά, “πρόθυμοι να μοχθήσουμε”,
“ψευτοπερήφανοι”, αξιοπρεπείς, έντιμοι και με μια αξιοζήλευτη αντιμετώπιση των
δυσκολιών: “Οταν απαντούσαμε “μια χαρά” στην ερώτηση “τι κάνεις;”, ήταν ο
τρόπος μας για να αναγνωρίζουμε ότι κάτι δεν ήταν καλό ή τέλειο λέγοντας επίσης
ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι γι αυτό και συνεπώς δεν είχε νόημα να μιλάμε
για το θέμα”
Οι οικογενειακές σχέσεις, η θέση της γυναίκας, η
πατριαρχία, η χειραγώγηση , οι συνέπειες της παγκοσμιοποίησης και άλλα
σημαντικά, παρουσιάζονται απλά, στην καθημερινότητα, χωρίς καμία διάθεση
διδακτισμού.
Το βιβλίο μας συγκινεί, μας ταξιδεύει, μας βάζει σε
σκέψεις. Το συνίστουμε ανεπιφύλακτα!
Ανδρομάχη Καραγιαννίδου
Comments
Post a Comment