Είδαμε την ευαίσθητη κωμωδία "Αι Γυμνισταί", στο θέατρο RABBITHOLE στο Μεταξουργείο. Η ομάδα "Νοσταλγία" απέδειξε ότι συνεχίζει να ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την υπαρξιακή αναζήτηση.
Η ιστορία ακολουθεί δύο ηλικιωμένες κυρίες που διασταυρώνονται κατά τύχη με δύο μεσήλικες άντρες, γυμνιστές, στην παραλία όπου σκόπευαν να κάνουν το μπάνιο τους. Αυτοί τις καλούν σε ένα ραντεβού, το ίδιο απόγευμα, στο κοντινό Beach Bar. Εκεί οι τέσσερεις άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και εμπειριών θα βρεθούν αντιμέτωποι με τους φόβους, τις ανασφάλειες και τις βαθύτερες επιθυμίες τους.
Το ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της παράστασης ήταν ότι όλους τους ρόλους —ανδρικούς και γυναικείους— τους ερμήνευαν με φοβερή άνεση και με όπλα το χιούμορ και την αθωότητα, οι ηθοποιοί Γιώργος Τζαβάρας και Γιώργος Σίμωνας. Οι μεταμορφώσεις τους, από την κα Λεβάντα στον Ήφαιστο και από την κα Λουίζα στον Λορέντζο, ήταν πολύ πετυχημένες. Το γεγονός αυτό προσέδιδε περίσσιο πηγαίο γέλιο στη σκηνική αφήγηση, υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα και την αξία της φιλίας, που μας συντροφεύει στα εύκολα και στα δύσκολα. Η εναλλαγή των φύλων και της ταυτότητας αναδείκνυε το μεγαλείο της θεατρικότητας, αλλά και τη μεταμορφωτική δύναμη του ηθοποιού.
Η παράσταση μιλούσε για το αποτύπωμα που μας αφήνει το πέρασμα του χρόνου και που για τον καθένα είναι διαφορετικό, για τη φιλία και για την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει πραγματικά ελεύθερος – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η μία ηλικιωμένη κυρία ακούγεται κάποια στιγμή να λέει: - “Δεν έχει σημασία, χειμώνας ή καλοκαίρι. Το να είσαι γυμνός είναι στάση ζωής”.
Το κείμενο του Γιώργου Σίμωνα είχε έξυπνο χιούμορ και παρά τον κωμικό του χαρακτήρα διέθετε αποκαλυπτικούς διαλόγους που εμβάθυναν στον ψυχισμό των ηρώων.
Η σκηνοθετική προσέγγιση της Τώνιας Ράλλη ήταν ευφυέστατη, αφού κατάφερε να συνδυάσει, σε μια ανάλαφρη, ισορροπημένη κι ευαίσθητη θεατρική ατμόσφαιρα, το κωμικό στοιχείο με τα μηνύματα και τα υπαρξιακά ζητήματα του έργου.
Στο ανάλαφρο, χρωματιστό σκηνικό, από την παραλία στο Beach Bar και αντίστροφα, η συνεχής
παρουσία της υπέροχης σερβιτόρας του Bar της Ματίνας Περγιουδάκη, μας έδινε μία δροσερή νότα νοερής απόλαυσης ενός καλοκαιρινού κοκτέιλ. Παράλληλα όμως μπαίναμε σε στοχασμούς για τον έρωτα, για την αγάπη, την φιλία, τις επιθυμίες και τα όνειρα. Καταλήγοντας ότι, ανεξάρτητα από την ηλικία, ο έρωτας μπορεί να μας συναντήσει κάποια στιγμή αναπάντεχα, απρόσμενα στη ζωή μας, από την οποία δεν θα πρέπει ποτέ να εκλείψει η περιπέτεια.
Στο τέλος της παράστασης πιστεύω ότι εξήλθαμε χαμογελαστοί κι αισιόδοξοι ότι τελικά ποτέ δεν είναι αργά για μια νέα αρχή σε ό,τιδήποτε μας “γεμίζει” και μας ευχαριστεί και ότι ο έρωτας είναι και θα παραμένει αθάνατος.
Αξίζει πραγματικά να παρακολουθήσετε αυτή την παράσταση για να γελάσετε, αλλά και για να προβληματιστείτε ή /και να διδαχτείτε!!
Μάνια Μαρκαντώνη
Comments
Post a Comment