Είδαμε την Απόσταση σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πορτογάλου Tiago Rodriquez

 

Είδαμε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών την Απόσταση σε σενάριο και σκηνοθεσία του Πορτογάλου Tiago Rodriquez.

Το “στόρυ” είναι απλό: Η ανθρωπότητα είναι στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Για τους έχοντες εξουσία και χρήματα, αλλά και για μερικούς “κοινούς θνητούς” οι οποίοι όμως διαθέτουν εξαιρετικές ικανότητες, δίνεται η δυνατότητα μετανάστευσης στον Κόκκινο Πλανήτη. Ενας πατέρας μαθαίνει ότι η κόρη του έχει ήδη μεταναστεύσει και επικοινωνεί μαζί της μέσω μηνυμάτων προκειμένου να την μεταπείσει.

Τί είναι αυτό που κάνει μια παράσταση μεγαλειώδη; Τι συμβαίνει και βγαίνοντας από το θέατρο νιώθεις ένα δέος και μέρες μετά, εξακολουθούν να έρχονται στο μυαλό σου στιγμιότυπα από την παράσταση;

Τι είναι αυτό που μετά από τρεις “καταρρεύσεις” της γης (έτσι ονομάζονται από τον πατέρα τεράστιες περιβαλλοντικές αλλαγές που έχουν συμβεί), όταν την εξουσία την έχει μια “εταιρεία” η οποία αποφασίζει για τα πάντα (προφανώς με ιδιοτελή κριτήρια), όταν ακόμα και τα φάρμακα στερεύουν, που δίνει τη δύναμη στον πατέρα να ελπίζει; 

Όταν η ίδια αυτή πραγματικότητα έχει αναγκάσει την κόρη να πάει σε ένα πλανήτη ακατοίκητο, να ζει

κάτω από το έδαφος, με ένα συνεχή θόρυβο, να κυοφορεί μετά από “επιλογή καταλληλότητας για αναπαραγωγή” με έναν άγνωστο, να αποδεχθεί την εξάλειψη της μνήμης της. Ή πιο σωστά, των αναμνήσεων της. Θα εξακολουθεί να γνωρίζει τα χημικά στοιχεία αλλά θα αδυνατεί να θυμηθεί τη ζωή στη γη, να αναγνωρίσει τον πατέρα της. Απαρνούμενη μια δυστοπική πραγματικότητα, επιλέγει μία άλλη, και αυτή, στο όνομα της ελπίδας.

Η πορεία μας προς την καταστροφή, η αδυναμία μας να αντιδράσουμε σε σχέσεις εξουσίας, ανισότητας, κοινωνικής αδικίας, η ανάγκη για νόημα στη ζωή , η γονεϊκή αγάπη, η χειραφέτηση των παιδιών,η ζωτική λειτουργία της μνήμης, των αναμνήσεων μας γίνονται ποίηση από τον σκηνοθέτη.

Με σκηνικά που αποδίδουν την δυστοπία, με περιστρεφόμενη επικοινωνία πατέρα-κόρης, με εξαιρετικές, υπέροχες και καταπλητικές ερμηνείες , είδαμε μια πολύ ανθρώπινη παράσταση που θα μας μείνει αξέχαστη.

Ανδρομάχη Καραγιαννίδου