Παρακολουθήσαμε το θεατρικό έργο “Συναίνεση”

Παρακολουθήσαμε το θεατρικό έργο “Συναίνεση” της  Βρετανίδας συγγραφέα Νίνας Ρέιν, που γράφτηκε το 2017, στο Σύγχρονο θέατρο, σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά. Το πολύ απαιτητικό,  πυκνό και δυνατό κείμενο του έργου περιστρέφεται γύρω από μια δικαστική υπόθεση βιασμού και το πώς αυτή εισβάλλοντας, επηρέασε την προσωπική ζωή των δικηγόρων που την ανέλαβαν.

Μια γυναίκα που πέφτει θύμα σεξουαλικής επίθεσης, βρίσκει το κουράγιο να το καταγγείλει και η υπόθεση οδηγείται στο δικαστήριο. Εκεί, δύο πετυχημένοι δικηγόροι και φίλοι, ο Έντ και ο Τιμ, έρχονται αντιμέτωποι: ο ένας αναλαμβάνει την υπεράσπιση του κατηγορούμενου βιαστή και ο άλλος την πολιτική αγωγή.

Οι δικηγόροι αντιμετωπίζουν τη δίκη σαν ένα “παιχνίδι” ρητορικής και νομικών ελιγμών, με αποτέλεσμα να θολώνουν την αλήθεια, επιλέγοντας τον ισχυρισμό της ψυχικής διαταραχής, όπως συνήθως γίνεται. Με την “εξουσία της γλώσσας” τίποτα τελικά δεν είναι αυτονόητο, ούτε η αλήθεια, ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η ηθική. Tο δικαστικό σύστημα “κατασκευάζει” συχνά την αλήθεια αντί να την ανακαλύπτει, με τη βοήθεια των νομικών του συμβούλων και πάντα σύμφωνα με τον νομό. 

Κατά την εξέλιξη της ιστορίας, η σύζυγος του ενός δικηγόρου του Εντ, η Κίτι, που δεν συγχώρεσε ποτέ την απιστία του συζύγου της πριν από πέντε χρόνια,  προτίθεται να πάρει την εκδίκησή της, ενώ παράλληλα  γίνεται μάρτυρας της κατάρρευσης του γάμου των φίλων τους, Τζέικ και Ρέιτσελ, από τον ίδιο τον λόγο της απιστίας. Όταν τελικά η Κίτι αποφασίζει να απατήσει τον Εντ με τον φίλο του τον δικηγόρο Τιμ, τον οποίο τελικά και ερωτεύεται αληθινά, ο κόσμος του Εντ γκρεμίζεται κυριολεκτικά, καθώς βρίσκεται αντιμέτωπος και με την κατηγορία του συζυγικού βιασμού. Σημειωτέον ότι ο βιασμός εντός γάμου αναγνωρίστηκε ποινικά στην Ελλάδα το 2006. Οι  ίδιοι αυτοί εμπλεκόμενοι έρχονται αντιμέτωποι με την προδοσία, με την απιστία, με την  ανάγκη για εκδίκηση, όταν νιώθουν ότι δεν έχει αποδοθεί προσωπική ή νομική δικαιοσύνη. Έτσι οι ρόλοι του θύματος και του θύτη εμφανώς αντιστρέφονται. 

Η σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά εστίασε στη ρεαλιστική ερμηνεία των χαρακτήρων και  στη σταδιακή αποδόμηση των σχέσεων. Η σκηνοθεσία του ανέδειξε την ένταση ανάμεσα στο “φαίνεσθαι” και το “είναι” και το σημαντικότερο, πώς το δικαστικό σύστημα συχνά αποτυγχάνει να προστατεύσει τα
θύματα της βίας, μετατρέποντας τη δικαιοσύνη σε ένα παιχνίδι της ρητορικής. 

Όλοι οι ηθοποιοί  με εξαιρετικές ερμηνείες ισορρόπησαν ικανοποιητικά ανάμεσα στο δημόσιό status τους (δικηγόροι, υπερασπιστές) και στον ιδιωτικό τους ρόλο (σύζυγοι, σύντροφοι, φίλοι) κι ολόκληρος ο θίασος εμφανίστηκε κατάλληλα “δεμένος”.

Αυτή η παράσταση μας έθεσε ένα ερώτημα, που θα πρέπει ν’ απαντήσουμε: Μπορεί να υπάρξει αληθινή συναίνεση, όταν δεν ακούμε, δεν αφουγκραζόμαστε πραγματικά και δεν αισθανόμαστε αυτό που βιώνει ο άλλος?

Ήταν μία από τις καλύτερες φετινές παραστάσεις κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον, παρά τις περίπου 2 ώρες διάρκεια, οπότε προτείνεται χωρίς δεύτερη σκέψη!

Μάνια Μαρκαντώνη