Είδαμε το Τέλος του Παιχνιδιού του Σάμουελ Μπέκετ

Είδαμε το Τέλος του Παιχνιδιού του Σάμουελ Μπέκετ σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου με τον ίδιο ως Χαμ και τον Γιώργο Χρυσοστόμου ως Κλοβ.

Με δεδομένο ότι ο Μπέκετ δεν εντελώς ιδιαίτερος συγγραφέας (υιοθετούμε αυτό τον χαρακτηρισμό για να αποφύγουμε τις αναλύσεις του ύφους και των κειμένων του) κάποιος που επιλέγει μία παράσταση έργου του ή επιθυμεί να τον γνωρίσει (έχοντας κατά νου ότι πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο) ή τον γνωρίζει ήδη και του αρέσει (ο Μπέκετ)

Το κείμενο απαιτητικό και ανοικτό σε ερμηνείες. Το σκηνικό εγκατάλειψης, ερήμωσης . Κάπου στον κόσμο, αποκομμένο. Τι υπάρχει “έξω” δεν γνωρίζουμε, έχουμε όμως μια αίσθηση τρόμου για αυτό το άγνωστο “έξω”. 

Ποίοι είναι οι Χαμ και Κλοβ; Αδιευκρίνιστο. Οι μεταξύ τους σχέσεις είναι πιο φανερές: Ο παράλυτος
και τυφλός Χαμ δίνει εντολές στον Κλοβ, που δεν μπορεί να καθίσει, τις οποίες ο Κλοβ εκτελεί. Οι εντολές ακούγονται πιο πολύ σαν “χάρες” που ζητάει ένα παιδί από τους γονείς του ή από κάποιον ενήλικα. Τα πρόσωπα του έργου συμπληρώνουν το ζευγάρι Νελ και Ναγκ, που “ζουν” σε βαρέλια, καρικατούρες ενός κόσμου ήδη ρημαγμένου.

Δεν υπάρχει πλοκή, παρακολουθούμε μια αέναη ρουτίνα, μια επανάληψη των ίδιων προτάσεων, των ίδιων δράσεων, του ίδιου “παιχνιδιού” που δημιουργούν μια βαθειά μελαγχολία και μια υπαρξιακή αγωνία. Ξέρεις τι θα γίνει αύριο: ότι και σήμερα. Ο Κλοβ απειλεί που και που ότι θα φύγει, αλλά είναι εκεί. Ο Χαμ περιμένει την ώρα για το χάπι για τον πόνο, για να ονειρευτεί; για να κοιμηθεί; για να ξεχάσει;

Πρόκειται για μία έξοχη μεταφορά στη σκηνή του κωμικοτραγικού στοιχείου του Μπέκετ, του ιδιάζοντος μπεκετικού χιούμορ, το οποίο ο σκηνοθέτης καταφέρνει και φέρνει στη σκηνή.

Ένας πραγματικά απολαυστικός Μπέκετ.

Ανδρομάχη Καραγιαννίδου