Διαβάσαμε: ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΣΤΕΛΑ της Αλία Τραμπούκο Ζεράν

 

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΣΤΕΛΑ

της Αλία Τραμπούκο Ζεράν
Εκδόσεις Gutenberg  σε μετάφραση Εύης Σέμπου

Διαβάσαμε την ιστορία της Εστέλα, όπως αυτή την αφηγήθηκε (σε ποιούς;)

Ξέρουμε από την αρχή τι συνέβη. Το κορίτσι είναι νεκρό. Τι απομένει λοιπόν να μάθουμε; Πως έγινε, πότε έγινε, γιατί έγινε.

Η Εστέλα σήμερα 40 χρονών, δουλεύει εδώ και 7 χρόνια ως υπηρέτρια στο σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας που μένει στο Σαντιάγκο της Χιλής. Πήγε για να μαζέψει χρήματα ώστε να επιστρέψει στον νότο και να έχει μια καλύτερη ζωή , αυτή και η μητέρα της.

Επτά χρόνια ακολουθεί οδηγίες (σύντομες προφορικές ή γραπτές), ψωνίζει, μαγειρεύει, καθαρίζει, μεγαλώνει το μωρό και σωπαίνει. Η σιωπή κυριαρχεί σε αυτό το μεγάλο σπίτι. Το ζευγάρι ζει στη σιωπή. Ακόμα και το κορίτσι ελάχιστα ακούγεται , κυρίως στις συνομιλίες του με τη “νταντά” δηλαδή την Εστέλα. Η σύζυγος νευρωτική, ανορεκτική, αδιάφορη για το παιδί, και για τον σύζυγο, ο οποίος με τη σειρά του αδιαφορεί γι αυτήν. Δεν υπάρχει έρωτας (μόνο αδιάφορο σεξ) , δεν υπάρχει τρυφερότητα.Υπάρχει όμως σιωπηλή βία και εξουσία : η εξουσία του συζύγου στη σύζυγο , η εξουσία των δύο συζύγων στο παιδί και η εξουσία όλων στην Εστέλα.

 Ο γάμος είναι ένα συμβόλαιο στους όρους του οποίου συμπεριλαμβάνεται και ένα παιδί.

Ένα παιδί το οποίο μεγαλώνει χωρίς αγκαλιές και φιλιά, χωρίς γέλια και παιχνίδια και το οποιο οφείλει να είναι αυτό που η αστική τάξη απαιτεί: να παίζει πιάνο, να κολυμπά καλά, να κάνει πάρτι γενεθλίων φορώντας το “υπέροχο” φόρεμα που διάλεξε η μαμά.

Να είναι “comme il faut”

H Εστέλα ασφυκτιά: στο μικρό καμαράκι της, στην αφόρητη ζέστη, στην απουσία δέντρων, στην έλλειψη βροχής, πνιγμένη στη σκόνη, στις ατέλειωτες ώρες δουλειάς, στον ξένο κόσμο στον οποίο υπάρχει-δεν ζει.

Ο λόγος είναι ποιητικός, απλός, αιχμηρός. Οχι μεγαλοστομίες, όχι αλληγορίες. Δεν υπάρχουν κατηγορώ, δεν υπάρχουν συμπεράσματα. Ρέει με ένα δικό του ύφος και ρυθμό και μας λέει την “αλήθεια” Απλά και ανθρώπινα.

Η εξαιρετική μετάφραση της Εύης Σέμπου σεβάστηκε απόλυτα αυτόν τον λόγο και μας παρέσυρε σε μια ανάγνωση “χωρίς ανάσα”.

Το συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Ανδρομάχη Καραγιαννίδου