Είδαμε τη θεατρική παράσταση "Τζόνι Μπλε"

 

Είδαμε τη θεατρική παράσταση "Τζόνι Μπλε". Ήταν μια συγκλονιστική, συγκινητική θεατρική παράσταση, με κοινωνικοπολιτική διάσταση. Μια μαύρη κωμωδία στην Ελλάδα του σήμερα. Μια ιστορία εκδίκησης με ένταση, χιούμορ και με διαρκείς εναλλαγές συναισθημάτων.

Με ένα δυνατό ρυθμό, επιχείρησε να μιλήσει για τη γονεϊκή ευθύνη, την πατρότητα, την πατριαρχία, το δικαίωμα στην αυτοδικία, την αντρική φιλία καθώς και για τη βία που κληρονομείται και αναπαράγεται. Κυρίως όμως καταπιάνεται με όλα εκείνα τα μικρά ή τα μεγάλα λάθη που διαμορφώνουν, εμάς και τα παιδιά μας. Πώς μάθαμε να αντιμετωπίζουμε την κόρη μας, την γυναίκα μας… την γυναίκα. Επίσης αγγίζει ζητήματα της σύγχρονης ψηφιακής εποχής, όπως η εκδικητική πορνογραφία. Γίνεται αναφορά στο φαινόμενο που σήμερα μαστίζει την κοινωνία μας, ειδικά τους νέους, όπου άσεμνες φωτογραφίες ανεβαίνουν διαδικτυακά προς φίλους, χάριν αστειότητας, οι οποίες καταλήγουν να είναι ορατές σε  άγνωστους, με πολλάκις τραγικά αποτελέσματα. Στην παράσταση δεν εισπράττεται κάτι το διδακτικό, αλλά θίγονται κοινωνικά ζητήματα προς προβληματισμό και συζήτηση.

Σε ένα υπόγειο στη Νέα Ιωνία, ο πατέρας μιας κοπέλας που μόλις πέρασε στο Πανεπιστήμιο έχει καλέσει δύο παιδικούς του φίλους -υποτίθεται- για να τα ξαναβρούν και να το γιορτάσουν. Ανάμεσα σε χαλασμένες, παλιές τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, βίδες κι εργαλεία, ένα φαινομενικά αθώο πάρτυ αντροπαρέας, με πανάκριβο ουίσκι "Τζόνι Μπλε", πατατάκια, πίτσα, παλιούς καβγάδες, βωμολοχίες,  χοντροκομμένα αντρικά αστεία και παλιά τραγούδια μετατρέπεται σ’ ένα  παιχνίδι θάρρους και αλήθειας, όπου οι ήρωες θα κληθούν να πάρουν μια σημαντική απόφαση. Μια απόφαση που δεν είναι απλώς ηθική, αλλά υπαρξιακή. Ένας νεαρός επισκέπτης ήταν εκείνος που ήρθε στην παρέα και “τράβηξε την σκανδάλη”. Τα πάντα άλλαξαν σε μία μόλις στιγμή κι η αλήθεια ξεσκεπάστηκε! Έτσι όπως η βραδιά τελικά εξελίχθηκε, ο σκοπός της συμφιλίωσης εξανεμίστηκε και  πικρές αλήθειες με τις επακόλουθες  προτεινόμενες δράσεις βγήκαν στο φως.

Το "Τζόνι Μπλε" πραγματικά σε καθηλώνει, με ένα ρεαλισμό ακραίο, αλλά και αβίαστο. Με ερμηνείες που σε “αγγίζουν”, με φράσεις που μπορεί να σε κάνουν  να γελάσεις, αλλά αμέσως μετά ή και συγχρόνως από τα μάτια σου να κυλήσουν δάκρυα και να νιώσεις ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ήταν διάχυτο ένα σπάνιο μίγμα χιούμορ και πικρής αλήθειας. Η κωμωδία και το δράμα συνυπήρχαν, όπως κάποιες φορές συμβαίνει και στη ζωή μας.

Μια δυνατή ομάδα πέντε ηθοποιών σε απαιτητικούς ρόλους αφηγήθηκαν με χιούμορ μια ιστορία
συγκινητική, ρεαλιστική και επικίνδυνα οικεία. Οι εξαιρετικές ερμηνείες τους συνδύαζαν άρτια το γέλιο με τον προβληματισμό, σε μια παράσταση που σε όλη τη διάρκειά της σε κρατούσε  σε αγωνία και συγκίνηση.

Ο εκπληκτικός Γιωργής Τσουρής (σενάριο και σκηνοθεσία) λειτουργούσε πάνω στη σκηνή με μαεστρία ανάμεσα στο χιούμορ και στην ειρωνεία, ως καταλύτης. Μόνο με το βλέμμα και το στήσιμό του, εκεί που προκαλούσε το γέλιο, εκεί προκαλούσε και τη συγκίνηση.

Στο ρόλο του πατέρα ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης, δημιουργούσε  έναν πολύ ανθρώπινο χαρακτήρα. Έναν άντρα που του έμαθαν να αγαπά βίαια και εκείνος αναπαράγει με εσωτερική δύναμη και συγκράτηση, χωρίς υπερβολές, την ίδια βία που τον σημάδεψε.

Οι ερμηνείες όλων των υπόλοιπων τριών ηθοποιών είναι  υποδειγματικές, με αυθεντικότητα, φρεσκάδα και συναισθηματική καθαρότητα,  ξεδιπλώνοντας τη σταδιακή κορύφωση του έργου, χωρίς κανένας τους να ξεφεύγει στην υπερβολή. 

Την άρτια συνδυασμένη μουσική επιμελήθηκαν οι Γιώτης Κιουρτσόγλου και Γιωργής Τσουρής. Η σκηνοθεσία ήταν  ευρηματική, δυναμική, και άψογα καλοδουλεμένη. 

Κάποιες σκόρπιες κουβέντες κατά την έξοδό μας από το θέατρο:

-Μέχρι που μπορεί να φτάσει ένας γονιός για το παιδί του? -Αυτή την παράσταση δεν την είδαμε, αλλά την ζήσαμε.

Σε τέτοιες θεατρικές παραστάσεις που έχουν πολλά να μας δώσουν θα πρέπει μικροί και μεγάλοι να “στεκόμαστε” με προβληματισμό. Συστήνεται χωρίς δεύτερη σκέψη.

Μάνια Μαρκαντώνη