Είδαμε την παράσταση «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα»

 

Είδαμε την παράσταση «Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα»,  του Γκέοργκ Κάιζερ σε διασκευή και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου (πρωτότυπος τίτλος Από το πρωί ως τα μεσάνυχτα)

Ποιος δεν σκέφτηκε (έστω και για μια φορά στη ζωή του) “Αχ, αν ήμουν κάποιος άλλος” ή “Να κάνω κάτι τρελό, κάτι αναπάντεχο, κάτι που κανείς δεν περιμένει”

Ποιός δεν σκέφτηκε “ας είχα χρήματα και θα έκανα ότι ήθελα” Ποιός δεν ένιωσε κάποτε ότι “του αξίζει μια καλύτερη ζωή”;

Και όσο αυτά παραμένουν σκέψεις, δεν μαθαίνουμε ποτέ τι θα γινόταν ΑΝ ΤΟΛΜΟΥΣΑΜΕ...

Πρωταγωνιστής είναι ένας ταμίας τράπεζας, ένας “υπάλληλος” αξιόπιστος, υπάκουος, χαμηλών τόνων, παντρεμένος με παιδιά,  κάνει τη δουλειά του με προσήλωση και ακρίβεια.

Και ύστερα, η γοητεία μιας γυναίκας, ένα ξύπνημα των αισθήσεων,  το ξύπνημα των ξεχασμένων ονείρων... Και το αδιανόητο είναι γεγονός: κλοπή χρημάτων και κυνήγι της ευτυχίας. 

Πρώτος σταθμός η γοητευτική γυναίκα η οποία τον απορρίπτει Και στη συνέχεια, αγοραίος έρωτας,  στοιχήματα σε ποδηλατικούς αγώνες (από τις πιο δυνατές στιγμές του έργου)  Η πολυπόθητη ευτυχία όμως διαφεύγει.

 Τι είδαμε λοιπόν; Ένα μύθο του Αισώπου; Μια ιστορία με ηθικό δίδαγμα;; Κάθε άλλο. Είδαμε την εποχή μας: κενή νοημάτων και αξιών, χρήμα υπέρτατος στόχος, χρήμα με όποιο κόστος, διασκέδαση χωρίς χαρά, ανυπαρξία εσωτερικής πληρότητας, αίσθηση κενού , αίσθηση ανικανοποίητου ξανά και ξανά παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες για “ευτυχία”.

Ο πρωταγωνιστής μας είναι συμπαθής. Θα μπορούσε να είναι ένας από εμάς. Συμπάσχουμε με την
απογοήτευση του.

Η μαγευτική σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου με το ασπρόμαυρο σύμπαν και τη χρήση βίντεο, ήταν κυριολεκτικά μαγευτική. Τα σκηνικά και τα κουστούμια, ο εκπληκτικός Ορφέας Αυγουστίδης μας παρέσυραν σε μια παράσταση όνειρο, απίστευτα απολαυστική. Μια παράσταση που δικαιώνει την αξία του θεάτρου ως δύναμη αφύπνισης.

Ανδρομάχη Καραγιαννίδου