Παρακολουθήσαμε την θεατρική παράσταση “… καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς”

 

Παρακολουθήσαμε την θεατρική παράσταση “… καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς”, σε σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη, στο Σύγχρονο Θέατρο. Ήταν μια επιτυχημένη, συγκλονιστική θεατρική μεταφορά ενός εμβληματικού κειμένου, βασισμένη στο  ομότιτλο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Χρόνη Μίσσιου. Παίζεται για 4η συνεχόμενη χρονιά.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να σταθείς απέναντι σε ένα τέτοιο κείμενο και να προσπαθήσεις να το διασκευάσεις για το θέατρο. Ωστόσο, η δραματουργική επεξεργασία της Καραγιάννη αποτύπωσε αποτελεσματικά τη βασική ουσία του βιβλίου και σε κάποια σημεία και τον πολιτικό λόγο του Μίσσιου.

Αποδόθηκε τελικά χωρίς παρεκκλίσεις η σοκαριστική μαρτυρία ενός ανθρώπου που έμαθε γράμματα μες στις φυλακές και με τη λαϊκή του γραφή ξεγύμνωσε ντόμπρα τα βάσανα που πέρασε μέσα στην πολυετή φυλάκισή του. Στο βιβλίο του μίλησε για τις ουλές που χαράχτηκαν στο σώμα και στην ψυχή του, περιμένοντας τον θάνατο, ενώ παράλληλα έκρινε με καθαρή ματιά και διατύπωσε τις “αγκυλώσεις” του κόμματος.

Η δράση του έργου στήνεται γύρω από ένα τραπέζι που φιλοξενεί μόνο τα απαραίτητα: λιγοστά σερβίτσια και κάποια τρόφιμα, όλα κόκκινα, λίγα μήλα, μερικά κρεμμύδια, μια καράφα κατακόκκινο κρασί, αντικείμενα που συνοδεύουν το κάλεσμα που απευθύνει ο συγγραφέας σε τρεις παλιούς του συντρόφους.

Στη σκηνή, όλοι κινούνται ρυθμικά, αλλάζοντας συνεχώς καρέκλες, σαν να ακολουθούν τους δείκτες ενός ρολογιού. Σηκώνονται από τις καρέκλες τους, τρέχουν, φωνάζουν, αγανακτούν. Άψογη η χορογραφημένη κίνηση των ηθοποιών, παράλληλα με τη δυναμική μουσική της παράστασης.

Οι ερμηνείες και των τεσσάρων ηθοποιών, που  διαρκώς βρίσκονται επί σκηνής, σε όλη την διάρκεια της παράστασης, είναι απλά συγκλονιστικές. Δυνατές ερμηνείες που δύσκολα ξεχνάς και που σε καθηλώνουν. Όλοι μαζί αποτελούν μια καλοδουλεμένη ομάδα. Η χημεία τους και η σωματικότητα των ερμηνειών τους προσδίδουν στην παράσταση μια σπάνια ενέργεια και συγκίνηση.

Οι τρεις ηθοποιοί αλλάζουν προσωπικότητες αστραπιαία. Την μια στιγμή που είναι φυλακισμένοι, επαναστάτες, μετά γίνονται βασανιστές, ιερείς, ρουφιάνοι, δεσμοφύλακες, ακόμα κι η μάνα του συγγραφέα. Αλλάζουν τους ρόλους τους με  υποκριτική ακρίβεια, με τις εκφράσεις του προσώπου τους, την φωνή τους, την κίνηση του σώματος τους, το βάδισμά τους.

Μόνο ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης δεν αλλάζει ρόλο, ενσαρκώνοντας άψογα, με δραματική δύναμη και
στιβαρότητα τον ίδιο τον συγγραφέα Χρόνη Μίσσιο, που διηγείται και αναλύει τα γεγονότα, με μια βαθιά αίσθηση πόνου, αγανάκτησης, θυμού, νοσταλγίας και απογοήτευσης.

Μια παράσταση που πραγματικά πρέπει να δουν όλοι και κυρίως οι νέοι, για να γνωρίσουν την σκοτεινή περίοδο που ακολούθησε μετά τον εμφύλιο, την αγριότητα με την οποία οι “νικητές” καταδίωξαν, φυλάκισαν, βασάνισαν και εκτέλεσαν πολλούς κομμουνιστές. Κάποιοι “άνθρωποι” τότε μπόρεσαν να μεταμορφωθούν σε άγρια θηρία και να κατασπαράξουν έτσι τον συνάνθρωπό τους.

 

Στο σύνολο της ήταν μια σημαντική θεατρική στιγμή, όπου με την ευρηματική σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη, μεταφέρθηκε το συγκλονιστικό κείμενο του Μίσσιου με επιτυχία στη σκηνή και με σεβασμό στον λόγο του.

Να την παρακολουθήσετε οπωσδήποτε, όταν την συναντήσετε.

Μάνια Μαρκαντώνη